Ġamri kien minsub fuq il-ħajt tal-għalqa jlaqqax maqbad ta’ moħriet. Kemm kemm jitħarrek għadda minn taħtu Sidor ta’ Żebbeġ biż-żiemel tiegħu, ċeklem, ċeklem, miexi warajh, rasu ‘l isfel, għajnejh ġamra u rkobbtejh jirtogħdu.

“Saħħa Ġam, għandi ż-żiemel magħdur sewwa.”

“Qed nara. Iż-żiemel ta’ Doru kien immantar bħalu, il-ġimgħa l-oħra.”

“Iva Ġam?  x’għamillu?”

“Bellagħlu qasba kbira żejt imħallat bil-pitrolju.”

“Għid is-sew? Xi ħaġa rrid nagħmillu… Saħħa Ġam.”

“Saħħa Sidor.”

L-għada Ġamri lemaħ lil Sidor tiela’ ħosbien mill-isqaq bil-kappestru tal-ħabel fuq driegħu.

Wasal ħdejh u wrieh il-kappestru. “Miet iż-żiemel,” qallu, “tajtu ż-żejt u l-pitrolju kif wasalt u mal-lejl ibbies. Ma swietx id-duwa ta’ Doru.”

“Tarax,”qal Ġamri, “hekk ġralu lil Doru, iż-żiemel miet wara siegħa li tah iż-żejt.”

“jien, mingħalija, iż-żiemel ta’ Doru fieq.”

“Le, miet.”

“U lanqas għidtli l-bieraħ?”

“Int staqsejtni?”

“Le, saħħa Ġam.”

“Saħħa Sidor.”

Ftit titlef kliem il-bdiewa.

 

 

Dr. Temi Zammit

Ġabra ta’ kitba

1937